نه تو می مــانی و نه انــدوه


و نه هیچیـــــک از مردم ایــــن آبادی …


به حباب نگـــــران لب یک رود قســــم،


و به کوتاهــــی آن لحظه شـــــادی که گذشت،


غصــــه هم می گــــذرد…


آنچنــــانی که فقط خاطــــره ای خواهـــد ماند …


لحظه ها عریاننــــد.


به تنِ لحظـــه خود، جامه انــدوه مپوشان هرگــــز…


سهراب سپهری